เสือปอ

เราควรคิดถึงคนที่ควรคิดถึง

เพราะคิดถึงฟุ่มเฟือยเกินไปก็เหนื่อย เศร้า สับสน

ยิ่งกับบางคน. . .

คงต้องบอกตัวเองว่าพยายามหักห้ามใจไม่ให้คิดถึงเลยดูจะดีกว่าเสียเวลา.

บางท่อนบางตอนจาก ถนนสายหนึ่ง โดย วรพจน์ พันธุ์พงศ์

. . .

เพิ่งซึ้งกับคำว่า "คิดถึงฟุ่มเฟือย" ก็ยามนี้

สูดหายใจลึกๆ แหงนหน้ามองฟ้า

เมฆที่ลอยผ่านไปผ่านมายังคงแปรเปลี่ยนสภาพไปเสมอ

จะเอาอะไรกับจิตใจคนเรา ที่เบาเหมือนอากาศ . . .

. . . 

ตัดอกตัดใจ ถ้ามองไปข้างหน้าแล้วมันมีแต่กำแพงขวางกั้น

สูดหายใจลึกๆ แหงนหน้ามองฟ้า อีกที

ฟ้ากว้างใหญ่เสมอ พอพอกับจิตใจคนเราที่กว้างใหญ่พอกัน

ตอนนี้อยากรู้จริงๆ ว่า แท้จริงแล้ว

ยามที่มองขึ้นไปบนนั้น เราควรปล่อยจิตใจให้ลอยละล่องมีอิสระ

ทำอย่างที่ใจอยากทำ

หรือสะกัดกั้นมันเอาไว้ในกำแพงหนาทึบที่สร้างกันขึ้นมา

ชักไม่แน่ใจ . . .