เสือปอ

อย่ารีบไปถึงจุดหมายเร็วนัก แวะพักระหว่างทางกันบ้าง

บ่อยครั้ง . . . ที่นักเดินทางมักเดินทางไปไม่ถึงจุดหมายที่ตัวเองมุ่งหวัง
บางคนถึงช้ากว่ากำหนด
บางคนกำหนดเวลาเอาไว้แต่กลับไปไม่ถึง

บางครั้ง จุดหมาย . . . กลับไม่ใช่เรื่องสำคัญ
เพราะระหว่างการเดินทางนั้นมันกลับมีเรื่องราวมากมาย
ที่ชวนให้ตักตวงความสุขเอาไว้ . . . ช่างน่าอัศจรรย์

ชีวิตของนักเดินทาง เพลินนัก กับการซึมซับเรื่องราว ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมทาง
ที่บางครั้งจุดหมายปลายทางอาจหมายถึงคนละทิศ
แต่ระหว่างทางนั้น เราบังเอิญได้เลี้ยวแวะเข้ามาทำความรู้จักกัน

"บังเอิญ" . . . เหมือนฉาบฉวย แต่ทว่ามันกลับมีพลังยิ่งใหญ่
จนสามารถทำให้คนสองคนอยากลองแวะเข้ามาทำความรู้จัก
เส้นทางสายใหม่ร่วมกัน

บางเส้นทางชวนให้ เซซัดพลัดหลง
เส้นทางสายใหม่
ที่เราไม่เคยคาดคิดว่า ชีวิตเราจะแวะเวียนเข้ามาได้

ถ้าคุณเป็นนักเดินทาง คุณจะทำอย่างไรกับมัน?

1. เส้นทางนี้ใหม่สำหรับชีวิตนัก ลองทำความรู้จักกับมันดีไหม?
2. อย่าเลยป่วยการ เสียเวลาเดินทาง เพ้อเจ้อ ไร้สาระ

สำหรับตัวฉันเอง . . .
มันเป็นเรื่องสนุกไม่ใช่หรือ?
โอกาสแบบนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในชีวิต
ป่วยการที่เราจะนึกถึง เส้นชัยปลายทาง
ป่วยการที่จะมากำหนดกฏเกณฑ์ความรู้สึก นึกคิด
ว่ามันต้องเป็นเช่นนั้น อย่างนี้ . . .
เพราะโลกนี้มันไม่เคยมีอะไรแน่นอน

เรื่องราวของ "ความบังเอิญชั่วคราว" บางครั้งมันก็มีเสน่ห์มากมายเหลือเกิน
เราต่างต้องรักษามันไว้ให้ยาวนานที่สุด ทำให้มันดีที่สุด
เพื่อทำเรื่องชั่วครั้งชั่วคราวนั้นให้มันดูมีคุณค่า
และไม่มีคำว่า "เสียใจ" ภายหลัง

ในเส้นทางเดียวกัน แต่มองมุมกลับ

มันอาจกลับกลายเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ ไร้สาระ ของเพื่อนร่วมทางอีกคน
ก็ป่วยการที่เราจะเลือกเดินทางไปบนเส้นทางเดียวกัน
ก็แค่ "ความบังเอิญชั่วคราว" ที่ทำให้หัวใจเซซัดพลัดหลง


มองขึ้นไปบนฟ้า เมฆที่มันลอยผ่านมา บนหัวเราทุกเมื่อเชื่อวัน
มันยังมีวันที่ลอยผ่านไปโดยที่เราไม่ทันได้ตั้งตัว และ หัวใจ

เมื่อมันผ่านไป . . . อย่าพูดคำว่า "เสียใจ" นึกเสียว่ามันเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ

บังเอิญที่เราได้รู้จักกัน

กลับมาที่ตัวเรา
อย่างไรก็ตาม เราควรมีน้ำตากับการจากลาของใครบางคนบนเส้นทางเดียวกัน
แค่เพียงช่วงเวลาเดียว . . .
เพราะน้ำตาของเรา อาจเป็นเรื่องเสียเวลา สำหรับคนที่มองไม่เห็นค่าการเดินทางของหัวใจ
หวังว่า มันจะเป็นแค่ เศษน้ำตาในกระเป๋านักเดินทาง . . .

ก็บอกแล้วว่า ค่อยๆ เดินช้าๆ . . . กระเป๋ามันไม่ได้หนักหรอก ใจเราต่างหากที่แบกรับมัน

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ขัดแย้งในตัวเอง:

รักชีวิตโสด แต่ก็ชอบความรู้สึกของการมีใครสักคน